Dün akşam kardeşimle telefonda konuştuk. Abla Başar'ı çok özledim. Bizde kalsın bir iki gün dedi. Beni tanıyanlar bilir şimdiye kadar Başar'ı hiç biryerde yatıya bırakmadım. Ben hık mık dedim hadiiii abla insanlar ufacık bebeklerini bırakıyolar sen Başar'ı bırakmıyosun dedi. Bende iyi o zaman geliyoruz dedim. Akşam 11 gibi annemlere gittik. Biraz oturduk bu arada bende annemlerde kalmak için can atıyorum ama evde işlerim var kalamıyorum. Başar bizimkileri görüne coştu tabi. Teyzesi ile kudurmaya başladı. Başar'ı sıkı sıkı kucaklayıp öptükten sonra çaktırmadan evden çıktık. Arabaya bindiğimiz andan itibaren bi yalnızlık hissettim. Eşim yanımdaydı ama Başar'ım....

Eve geldiğimizde de aynı şeyleri hissetim. İçim çok tuhaftı.Evde konu ne olursa olsun bi şekilde sonu hep Başar oldu dün akşam. Konuşmaları, hareketleri, olsaydı böyle yapardı, şöyle derdi. Aslında Başar'ın hayatımızda bu kadar yer ettiğinin farkında değildim. Az önce aradım gece huysuzluk yaptımı diye sabaha karşı ağlıyarak uyanmış o da emziğini bulamadığı için. Gece sorunsuz geçmiş yani. Telefonda biri iki kelime söyledi önce tuba sonra anni mama sevi opi (seviyorum, öpüyorum)

Bu gecede annanesinde kalacak Başar yarın alacağız.

Benim küçük erkeğim , bebeğim, paşam, kelebeğim, annesinin balı aannen ve baban seni çok özledi

iyiki varsıni iyki hayatımızdasın KÜÇÜK PRENSİM....