Evet artık evdeydik. Hastaneden eve geldiğimiz ilk gün oh be dedim, evde olmak çok güzel. Tabi bu arada Başar'ı sadece emzirmek için kucağıma alıyorum. Ağrılarım var ve zaten bana sıra gelmiyor. Yoğun geçen günün sonunda (ziyarete gelenler) yatma vakti gelmişti. Gözümden uyku akıyo ve uyumak istiyorum.

Başarı emzirdim ve tam yatacakken Başar birden avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı. Ama ne bağırmak

Biz tabi şaşkınlıktan ne yapacağımızı bilemez bi halde ordan oraya koşturuyoruz.

Zavallı annecim ne yapacağını şaşırdı. Bi türlü susturamadık. Bende hastaneyi aradım. Hemşirelerin belki bi önerisi olur diye. Hemşireye iki gün önce hastanenizde doğum yaptım. Bebeğim çok ağlıyo ne yapabiliriz dedim. Yapıcak bişey yok bazı bebekler sebepsiz ağlıyabilirler dedi. Nasııllll yaanniii..

O gece Başar sabah 5:00 da annemim ayağında uyuya kaldı. Ve karnı gurul gurul du. Benim oğlumda yeni güne böyle merhaba dedi. Bundan sonaki günler neler gösterecek nasıl geçecek yazmaya devam edeceğim...